Ne vakit sökmeye kalktıysam duvardaki saati
Kanardı tırnaklarım
Ve parmaklarım nasırdan çatlardı,
Bağıramadan çatallaşırdı sesim
Kimse gelmeyecekti bilirdim,
Çaresizlik mi dersin acizlik mi ?
Kapının koluna kilitlenirdi gözlerim,
Sogurdu geceler ıslanırdı yüzüm
Zatürre olurdu sevdamız
Güç yetiremezdik,
Ne affetmek gelirdi elden
Ne de utanmadan tek kelime etmek,
Ölürdü sevdamız yeminine aldırmadan,
Peşinden giderdik anlaşmış gibi,
Cesaretimiz yoktu bileklerimizi kesmeye,
Hangi silaha uzansak şarjörler hep boştu,
Avlular mahzene dönerdi,
Her yürüdüğümüz yol karanlık bir koğuştu,
Bilirdik gerçeği de gizlerdik gözyaşlarımızı,
Birşeyim yok desek de soranlara
Herkes ürpermemizden anlardı ki
Bir yanımız yaşamaya çabalardı,
Bir yanımız hasta yatağında,
İçin için ölürdü...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder