Daha bayrama iki gün var. Ben evdeyim dışarda kasırga beklenmekte. İşim yok gücüm yok ben de bekliyorum öyle. Havada hafiften bi pus var rüzgar hızlanıyo yavaş yavaş. Ağaçlar sallanıyo yapraklar hışırdıyo. Gelen yok giden yok akşam oluyor. Valla benim de pek halim yok uzanıvereyim diyorum. Uyumuşum. Sabah olmuş. Aslında öğlen. Yok yok ikindi olmuş. Saat dört suları. Merak edip camdan dışarı bakıyorum. Yerler genellikle kurumuş. Az bi ıslaklık. Yahu nisan yağmuru bile daha çok ıslatır bu ne yağdım ıslatmazlıktır anlamıyorum. Gönül isterdi ki evden botla, tekneyle can simidiyle ya da şişme ördekle çıkayım ama kısmette yokmuş. Kahroluyorum. Okyanustan bir kasırga üstümüzden geliyor geçiyor ve biz evde kös kös oturuyoruz inanılacak gibi değil. 40 yıl sonrasını düşünüyorum : Yok böyle bi rezillik... Torunlarım soruyor dede kasırga ne demek ? Başlıyorum anlatmaya :
Sene 2011. Aylardan eylül. Amerika New Jerseydeyim. Dediler bi kasırga geliyor. marketler benzinciler............. derken yağmur dahi yağmadı.
Aaaa diye bir ses geliyor torunlardan. Utanıyorum. Yok böyle bi rezillik...
Bayrama bir gün var. Yani arefe günü. Herşey aynı herşey yolunda. Herkes iftarı beklemekte. Ramazan biteceği için değil akşama bomba bi iftar var. Türk restoranında çorbasından tatlısına... Yol uzun. Muhabbet bağlıyoruz. Şakalar , gülüşmeler , beraber şarkı söylemeler. Dönesimi kaçırıyor bu arefe. Oysa bayram hiç bir anlam ifade etmemekteydi o an. Dönmese miydim geri ?
Bayram günü... New york'ta bayram namazı... Ama biz evdeyiz. Daha doğrusu uyanamamışız.Saat 11 olmuş. İş vakti gelmiş. Bayramın tek esprisini de kaçırmışım.40 yıl sonrasını düşünüyorum...Yok böyle bi rezillik...
İstemeye yüzüm yok ama içimden "Allah'ım bari baklava olsun"diyorum . New york'tan gelen abinin elinde bi tabak baklava -evet tepsi demeyi ben de istemiştim- Yüzüm gülüyor. Ağzıma atıyorum bi tane. Gözlerimin içi gülüyor. Çocukluğumu hatırlayıp şerbeti akmasın diye annemin kendi eliyle yedirdiği baklvayı hatırlıyorum. Tatları birbirine yakın. Mutlu oluyorum. Beş dk sonra tekrardan işe dönüyorum. Aklımda hala o baklavanın tadı. Arefeyle bayramın tek farkı öğlen vakti yemek yemekmiş diyorum kendi kendime. Bi daha ki bayramı iple çekiyorum... Sevgiler.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder