Merak Ediyorum

    Hala anlam veremiyorum ne olup bittiğine. Sadece susuyorum. Söylenecek ne kaldı ?
    Dışarda yürümeye başlmıştıım. İçimde çok tuhaf hisler vardı. Belki fırtına sonrası sessizlik belki de olanları kabullenmeye çalışır bir haldeydim.Birbirine çarpmadan yürüyen insanlar , kaza yapmaya çok yaklaşıp kıl payıyla kurtulan arabalar görüyordum. Adımlarım iyice yavaşlamış anlamsızlığım iyice artmıştı. Artık okul da keyifli gelmiyordu. Tatsızdım.
   Bilmiyordum, merak ediyordum , kavrayamıyordum , anlayamıyordum , yoruluyordum , sıkılıyordum sonra tekrardan başa dönüyordum bilmek istiyordum, merak ediyordum... Aklımda bi sürü ihtimaller "Olasılık kuramı" nı yeniden yazıyordum. Aslında konuşmak istiyordum. Sıcak insanların soğuk muhabbetlerinden sıkılıyordum. Kimseye anlatamıyordum. Bir bilseler...
   İçin için olması gerekenin bu olduğunu anlatıyordum kendime ama dinleyen kim. Kurtulamıyordum. Saçmalamaya başlamıştıım hala anlam veremiyordum. Düşünüyordum, düşünemiyordum. Okuduğum kitaba beynimdeki karakterleri yerleştiriyordum. Barda konuşan sarhoşun hayat hikayesine dertleniyordum. Kendini hiç tanımadığı birilerine anlatabilme yeteneğine sahipti. Kolay bir iş değildi bu. Adamı anlıyordum...
    Uzaya uzaya bitmeyen yol bugün gözüme çok kısa geliyordu. Sanki birkaç istasyona hiç uğramamış gibiydi bindiğim tren. Bir yığın insanla birlikte trenden iniyordum. Bu kadar kalabalığın içinden kurtulmaya çalışıyordum.İnsanların yanlarından geçmeye çalıştıkça birilerine çarpıyordum. Umrsamıyordum. Elimi vurduğum demir parçasının verdiği acıyı çok sıradan karşılıyordum. Işıklarda beklerken insanların ne acelesi olduğunu bilmiyordum. Merak ediyordum....
    Yurda yaklaşmaya başlıyordum. Yokuşun en üst noktasında pek bi anlamsız bir kale gibi duruyordu. Bacaklarımın bağıran araba motorları gbi inlediğini duyuyordum. Kimse duymuyordu. Bütün dünya benim omuzlarımda gibiydi. Mitolojik kahramanları düşünüyordum. Atlas ismi aklıma takılıyordu. Emin olamıyordum. Dengede tutmaya çalışıyordum şu koca dünyayı. Ama kendi dengemi sağlamaktan acizdim. Kaldırımları izliyordum. Yeni yapılan binalar çarpıyordu gözüme. Kimbilir nasıl insanlar oturacaklardı? Merak ediyordum...
   Elimdeki sızının sebebini anlamıyordum. Elime baktığımda kanımın çoktan pembe renkli bir pıhtıya dönüştüğünü görüyordum. Çarptığım demiri hatırlıyordum. Umursamıyordum. Kalbimin de pıhtılara boğulduğunu düşünüyordum. Ne zaman temizleneceğini bilmiyordum. Merak ediyordum...
   Yurda geliyordum. Bomboş yatağa bırakıyordum kendimi. Kitaba devam etmek istiyordum. Sıkılıyordum. Okumaktan vazgeçiyordum. Düşünüyordum ve hala düşünüyorum...