Çok sıkılıyorum laaann. Final dönemi başladı başlayalı içimde tarifsiz bi sıkıntı var. Bunalıma girdiğimi düşünmeye başladım. Gece olunca hiç uyumak istemiyorum. Sabah olunca - öğlen mi demeliydim bilmiyorum. - yataktan çıkasım gelmiyo. Nefes almakta zorlanıyorum. Yaşama sevincimi kaybettim resmen. Sevgi şefkat gibi duygulardan çok uzağım. Sanırım bana lazım olan da bunlar. Yabancı bi şehirde tek başına kalmak gerçekten çok iğrenç. Hoş İstanbul da ne değişir onu da bilemiyorum.
Yalnızlık yoruyo insanı daha derin düşünmeye başlıyosun. Etrafındaki olaylar daha dikkat çekici oluyo ve insanların mutlu olduğunu görmek de derdime dert katıyo. İnsana bi can yoldaşı lazım. Onu bulmak zor , yalnızlığa alışmaya çalışmak daha da zor. Değneğin elle tutulur bi tarafı kalmamış benim için. Ağzımı açasım gelmiyo kendi içimden konuşuyorum. Dudaklarım kupkuru oldu sürekli çatlıyo. Adamakıllı biriyle oturup konuşsam her anlamda faydalı olcak bana ama malum final dönemi kimsenin umrunda değil. Tek çare bi başına çıkıp dolaşmak. Hava da soğuk mu soğuk .
Yurttaki elemanların da sınavları bitiyo birer ikişer . Önümüzdeki hafta koca odada tek başıma kalcam. Bunların hepsi bi tesadüf olamaz sanırım bi komplo teorisine kurban gitmek üzereyim. Misal bu sabah 13.30 da zor uyandım. Ders çalışayım dedim yarın fizik sınavı var diye. Yataktan kalkabilsem çalışabilirdim ama içimden hiç gelmedi. Yataktan çıkmayı başardığımda da sabah ki iyimserliğimi kaybetmişim. Canım ağzıma gelmiş , gözlerimin feri kaçmış anlamsız anlamsız baktıklarını gördüm. Eğlenceli bişeyler yaparsam belki ders çalışabilirim diye düşündüm. Tek yapabildiğim eğlenceli şeyi yapmaya karar verdim. Tek başıma çıktım yurttan azcık yürüdüm. Aynı internet kafede aynı masaya oturdum. "Değişen bişey oldu mu bari?" diye sorabilirsiniz. Cevabı basit : " Absolutely Nothing... "
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder