Sanırım en son olduğum finalden bahsederek başlasam yerinde olur. Yine korkarak girdiğim bi sınavdan 90 alıp çıktım. Bu sadece matematiğe özgü bişey , hala anlam veremedim.Sınavlar bitti bir sene daha eksildi ömürden. Hayırlısı...
Hangi gündü ne amaçla dışardaydım tam hatırlayamıyorum. Yine ren istasyonunda tren beklerken yanıma bi velet geldi. Elini uzattı "Allah sevdiğinden ayırmasın" dedi. Bu kadar yılışık birinin eminim parasızlık gibi bi derdi yoktu. " Sevdiğim yok benim. " dedim. Sanki içimde bişeyler cız etti. Bi anda canım sıkıldı. Ulan velet adam gibi istesene paranı. Benim özel hayatımı ne diye kurcalıyosun. Lazım azizim bi sevilecek...
Son zamanların en hareketli günlerinin hala içindeyim. İlk önce yurdu boşaltmaya çalıştım ki odada adım atcak yer kalmadan toparlanmak pek mümkün olmadı. Onları arabayla başka bi yere bıraktık. Sonra ver elini İstanbul. Biraz geç geldik sanki 7 saat sürdü yol. Önemli olan sağ salim gelebilmekti ki bunu başardık çok şükür.
Bi yarın kaldı önümde. Muhtemelen İstanbul dan yazdığım son blog olcak. Ne olcak beni ne bekliyo tam bilemiyorum. Belki her günü yazabilcem belki bu son olcak. Daha ayrılmadan İstanbul da kaldım aklım. İki gün bana yetmezdi ve birini harcadık boş boş. Yarın da pek farklı olmicak ya nese. Daha güzel günler beni bekliyo bundan hiç şüphem yok. Yeni bi macera yeni bi şans. Elveda İstanbul tekrara görüşmek üzere ...
ööööööööööööööööööömmm !!
YanıtlaSil